Trolejbusy w Pradze mają długą i fascynującą historię. Pierwotny, rozbudowany system działał w latach 1936-1972, w szczytowym momencie obejmując aż 14 linii i blisko 180 pojazdów, które nie generowały spalin i stanowiły ważny element miejskiego transportu publicznego. Rezygnacja z tej technologii w latach 70. wynikała nie z jej nieskuteczności, lecz z ówczesnej polityki transportowej i wiary w „elastyczność” autobusów spalinowych. W efekcie przez ponad 45 lat Praga polegała wyłącznie na autobusach spalinowych.
Kiedy nastąpił powrót do systemu trolejbusowego w Pradze?
Wyniki testów pokazały, że trolejbusy oparte na bateriach, wykorzystujące technologię ładowania w ruchu (In Motion Charging), są bezemisyjne lokalnie, tańsze infrastrukturalnie niż transport szynowy i bardziej stabilne operacyjnie niż pojazdy spalinowe.
Kolejny etap nastąpił w 2024 roku wraz z otwarciem linii 59 do lotniska, która zastąpiła linię 119. Na tej trasie pojawiły się największe trolejbusy eksploatowane w Czechach – dwuprzegubowe Solarisy Trollino 24. Każdy z nich ma 24,7 metra długości i może zabrać na pokład 179 pasażerów, w tym 54 na miejscach siedzących. Pięciodrzwiowy układ drzwi ułatwia szybki przepływ pasażerów i obsługę bagażu, co jest szczególnie istotne na trasie do lotniska. Podobnie jak na linii 58, pojazdy korzystają z technologii ładowania w ruchu – około połowę trasy pokonują pod siecią trakcyjną, a na pozostałym odcinku poruszają się bez przewodów, wykorzystując energię zgromadzoną w bateriach. Linia 59 obsługuje trasę o dużym obciążeniu pasażerskim, gdzie istotne znaczenie mają zarówno wysoka pojemność pojazdów, jak i stabilność realizacji rozkładu jazdy.
Jakie efekty przyniosło ponowne wdrożenie trolejbusów?
Skala efektów jest wymierna. Przepustowość na lotniskowej linii zwiększyła się o około 30% przy zachowaniu dotychczasowej częstotliwości kursów. Jednocześnie ograniczono emisję CO₂ o ok. 1 300 ton rocznie, a zużycie paliwa o blisko 650 000 litrów oleju napędowego. Pasażerowie zyskali cichsze i bezemisyjne przejazdy, a operator – niższe koszty energii.
Jakie są plany dalszego rozwoju trolejbusów w Pradze?
Praga traktuje trolejbusy jako docelowy element struktury transportu publicznego i planuje elektryfikacje kolejnych linii autobusowych, zwłaszcza na przepełnionych trasach i tych o wymagającym ukształtowaniu terenu.
Analizy DPP wskazały, że nowoczesne trolejbusy to nie tylko bezemisyjny środek transportu, ale rozwiązanie, które gwarantuje niższe koszty infrastruktury i eksploatacji.
Dlatego współczesne trolejbusy w Pradze nie są powrotem do przeszłości, lecz efektem kalkulacji środowiskowej i ekonomicznej. Technologia znana miastu od dekad – dzięki bateriom ładowanym podczas jazdy – stała się elastycznym narzędziem transformacji: pozwala szybko elektryfikować transport autobusowy, skraca czas inwestycji i ogranicza ingerencję w przestrzeń miejską.
W Oslo coraz trudniej znaleźć obszar miejskiej mobilności, który nie jest objęty elektryfikacją. Elektryczne są już tutaj nie tylko samochody i duża część autobusów, ale także promy, taksówki czy maszyny budowlane. Stolica Norwegii udowadnia, że przejście na napędy bezemisyjne może wykraczać daleko poza transport drogowy.
Recykling baterii to proces, dzięki któremu możliwe jest odzyskanie cennych surowców, z których składa się bateria, takich jak cynk, żelazo, aluminium czy lit. Odpowiednie przetwarzanie zużytych baterii pozwala